Κάθισε κάτω από μια ανθισμένη αμυγδαλιά ...

κλείσε τα μάτια ...

και άσε τον κόσμο ...

να τρυπώσει μέσα σου ...

όνειρο ...

Τα γράμματα ακολουθούσαν το κτύπημα των δακτύλων στο πληκτρολόγιο .

Οι σκέψεις μεταφράζονταν σε λόγια και τα λόγια σε λέξεις γραμμένες στην οθόνη .

Λέξεις απλές , καθημερινές .

Λέξεις αγάπης και στοργής .

Λέξεις που υπογράμμιζαν την μέλλουσα καθημερινότητα .

Μια καθημερινότητα που ο κάθε άνθρωπος θα προσδοκούσε .

Μια καθημερινότητα έξω από την ρουτίνα της μοναξιάς μου .

Σε πίστεψα .

Πέταξα τα δεσμά της απομόνωσης στο χθες κάνοντας όνειρα για το αύριο . 

Φόρεσα ρούχα της χαράς και τα ζώσα με την ελπίδα , ελπίζοντας .

Γύρισα το βλέμμα χαμογελώντας   στις φίλες μου , ευτυχισμένα .

Μα πόσο γελάστηκα .

Μου έσπασες τα δεσμά της μοναξιάς ... φυλακίζοντας με .

Μου έδωσες ελπίδες...σκοτώνοντας το αύριο .

Θέλησες να με κάνεις χαρούμενη στερώντας μου την ελευθερία

Με σκλάβωσες νομίζοντας ότι έτσι θα με κερδίζεις .

Μα πόσο γελάστηκες  

Και στο είχα πει ....

Δεν μπορώ τα «όχι» και τα «μη».

Δεν αντέχω να αναπνέω τον ίδιο αέρα .

Θέλω ορίζοντες ανοιχτούς μπροστά στα μάτια μου

Θέλω να απλώνω τα χέρια και να φθάνουν στον ουρανό .

Στο είχα πει ...

θέλω να ζω .

Στο είχα πει …

θέλω να ζω ελεύθερη στο κόσμο ...

και τώρα ζω...

Τα δάση τα κάψαμε

Τις πόλεις τις κάψαμε

Ας μεταναστέψουμε...

«Προχωρώντας μέσα στο δάσος θα καταλάβετε πως η όψη του μεταβάλλεται. Αλλού συναντάτε μόνο

έλατα, αλλού μόνο πεύκα. Αλλού τα πεύκα είναι πανύψηλα, αλλού τόσο δα, χαμηλά. Σ' άλλα μέρη

πατάτε πάνω σε υγρό πρασινωπό χώμα, σε άλλα πάνω σε όμορφο γρασίδι, σε άλλα πάνω σε ξερό

χορταριασμένο έδαφος. Για κείνον που κάνει εκδρομή όλα αυτά είναι δάσος»

Αυτό μου έχει γράψει κάποιο φιλαράκι και έχει δίκαιο .Για κάποιον που νοιώθει την ανάγκη να κάνει εκδρομές όλα αυτά είναι το περιβάλλον του , ο τρόπος ζωής του ,η ίδια η ζωή του . Το δάσος είναι μια ζωντανή κοινωνία . Γεννιέται , μεγαλώνει αναπνέει , ΖΕΙ και μαζί του ζούμε και εμείς . Το δάσος μπορεί να ζήσει χωρίς τον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος δεν ζει χωρίς  το δάσος .

Η μέρα η σημερινή δεν είναι σαν όλες τις άλλες

Η μέρα σήμερα φόρεσε το «άρωμα» δημοκρατία  και ξεχύθηκε σε στενά και σοκάκια για να τα φωτίσει .

Η μέρα η σημερινή δεν είναι σαν όλες τις άλλες .

 Είναι η μέρα που η δημοκρατία ποτίστηκε με το αίμα των ανδρείων και θέριεψε .

Η μέρα η σημερινή δεν είναι σαν όλες τις άλλες .

Είναι η μέρα για Δόξα και Τιμή σε Εκείνους .

Η μέρα η σημερινή είναι η μέρα που τα μεγάφωνα «φωνάζουν» ονόματα χωρίς να παίρνουν απάντηση .

Η μέρα η σημερινή δεν είναι σαν όλες τις άλλες...

Το φουσκωτό «κάλπαζε» στην ράχη των κυμάτων . Ο Τζοβάνι κρατούσε δυνατά στα χέρια του το τιμόνι και ταυτόχρονα έδιδε οδηγίες .

-       Πλησιάζουμε , είπε κάποια στιγμή και με το χέρι έδειξε σε κάποιο σημείο του ορίζοντα .

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να ξυπνήσετε κάποιο πρωί και να νοιώσετε ένα πολύ παράξενο αίσθημα , το αίσθημα του ότι είστε ξένοι στο χώρο που ξυπνήσατε. Αυτό λοιπόν μου συνέβη σήμερα . Ανοίγοντας τα μάτια ένοιωσα ξένη μέσα στο ίδιο το δωμάτιο μου .Τόσο δυνατό ήταν το αίσθημα αυτό που λίγο , τόσα δα λίγο ήθελα να βάλω τα κλάματα . Τρόμαξα . Γιατί , διερωτήθηκα να έχω αυτό το κενό μέσα μου ; Μέσα σε λίγη ώρα αυτό το κενό είχε μεγαλώσει  και  μέσα μου υπήρχε και ένοιωθα μια κάποια αόρατη απειλή . Δεν μπορούσα να προσδιορίσω από πού προερχόταν .Αμήχανα κάθισα μπροστά στον «Φοίβο»  ( το κομπιούτερ μου καλοί μου , σας τον σύστησα σε προηγούμενες επαφές μας ) , μπήκα στο «χώρο» μου , μετά στα «μηνύματα» και εκεί βρήκα 68 νέα μηνύματα .Άρχισα να τα διαβάζω και ω του θαύματος εκείνη η αόρατη απειλή είχε φύγει .Το κενό είχε γεμίσει . Βρήκα τον εαυτό μου γιατί βρήκα και πάλι εσάς τους φίλους μου . Σας ευχαριστώ.

Από τα πανάρχαια χρόνια , ίσως και πριν ο άνθρωπος σχηματίσει με τη γλώσσα του τρισύλλαβες λέξεις , είχε «ανακαλύψει» τη Μουσική . Στο πέρασμα του χρόνου , το ταμ-ταμ της ζούγκλας «γέννησε» νότες και πήρε την μορφή που ξέρουμε σήμερα . Πολλοί την αγάπησαν και αφοσιώθηκαν σε αυτήν , «παράγοντας» Μουσικές που διαχρονικά μας «κρατάνε» το χέρι , είτε στα εύκολα είτε στα δύσκολα. Προσωπικά λατρεύω την Μουσικά , παρόλο που δεν μπορώ να διαβάσω την κλίμακα … ανάποδα. Η Μουσική με συντροφεύει παντού  . Στο σπίτι , στο γραφείο , στη δουλεία , στο… δρόμο όταν οδηγώ η Μουσική είναι απαραίτητο στοιχείο του όλου σκηνικού . Από εδώ θέλω να «μοιράζομαι» μαζί σας τα δικά μου Μουσικά ακούσματα . Θέλω να σας μιλώ για τα αισθήματα που μου δημιουργούν κάποιες Μουσικές. Μία από αυτές είναι το «Οι Ψυχές και οι Αγάπες» με εκτελεστή τον ΕΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΝ Βασίλη Παπακωνσταντίνου , οι στίχοι είναι του Απόστολου Μπουλασίκη όπως επίσης και η Μουσική .

Οι ψυχές και οι αγάπες , δεν είναι απλά ένα ακόμη τραγούδι . Κρύβει μέσα του ένα τόσο έντονο ερωτικό πάθος . Ένα πάθος που πηγάζει από την ανάγκη για επιβίωση και δικαιοσύνη . Οι σκηνές εναλλάσσονται τόσο γρήγορα και σε μεταφέρουν σε κόσμους παράξενους – ερωτικούς – μαγευτικούς , σε κόσμους που και εσύ μέσα από τα όνειρα σου θα ήθελες να ζήσεις . Κόσμους άλλοτε τόσο οικείους που πιθανόν να τους έχεις αγγίξει μέσα από την καθημερινότητα σου , και άλλοτε σε κόσμους που μόνο με τη φαντασία θα μπορούσες να τους δώσεις υπόσταση . Ακούγοντας τους στίχους αυτού του τραγουδιού είναι παντελώς αδύνατον να μην απλώσεις το χέρι αναζητώντας κάποιο άλλο . Ερωτεύεσαι .

^_^_^_^_^_^

" Τίποτα στο κόσμο δεν τον νοιάζει
παρά μόνο το μυαλό του ανοικτό να μένει
Μέσα στην αδράνεια τρομάζει
ξαναβλέπει στη φορμόλη τη ψυχή σβησμένη
Κόβει το κορμί του και το θάβει
σε νερό και σε φωτιά να χωριστεί

Στους δεκάξι παγωμένους εφιάλτες
κάτι απρόσωπα λαμπάκια της νυκτός δανείζει
Σ’ άνυδρους ανέκφραστους αντάρτες
στοιχειωμένος σε μια εθνική οδό που πήζει
βρίσκει την αχτίδα π' απομένει
και μαζί της τη φυγή θα μοιραστεί

Οι ψυχές και οι αγάπες
σιαμαίες αυταπάτες
όμοιες σαν άσπρα πλήκτρα
σαν φωτάκια μες τη νύκτα
Βρίσκουν σώματα παρθένα
στη συνήθεια πουλημένα
με φιλιά τα εξαγνίζουν
τους χαρίζονται

Τούτος ο αρχέγονος ρυθμός των Αφρικάνων
κάτι από μπάλο Συριανό θυμίζει
ανθρωποθυσία στους θεούς των ηφαιστείων
σαν αναπαραγωγής βωμό γυαλίζει
Κράτησε αγάπη μου για λίγο την πνοή σου
κλείσε όλη τούτη τη στιγμή σ' ένα φιλί

Κοίταξε τριγύρω τα Μετέωρα πως πέφτουν
μπάλες από χιόνι -μείνε ζωντανή ακόμη!
Κρίνε με σαν άνθρωπο που ψάχνει την ψυχή του
κι άμα το γουστάρεις θα σου πω συγνώμη
Είναι κάτι μήνες που φιλοξενώ τον τρόμο
κι έχω ανάγκη να με βλέπεις σα μωρό παιδί

Αχ, μωράκι σαστισμένο
μέσα στο μυαλό σου ξένο
τι να πρωτοτραγουδήσεις
και ποια πόρτα να κτυπήσεις
Να σου πουν για να σε πείσουν
στα μετάξια να σε ντύσουν
να φανούν λευκά δοντάκια
μες το γέλιο σου

Χίλιες και μια νύχτες ανοιχτά της οικουμένης
αλυσοδεμένος πολικός αστέρας
άφηνα τους άλλους να μιλούν για μένα
και φοβόμουν μη με δει το φως της μέρας
Τα χαμένα χρόνια θα τα πάρω πίσω
φτάνει που και που να λες ακόμα σ' αγαπώ

Κόκκινος ορίζοντας τα χρόνια που απομένουν
κάνε το σινιάλο να σε βρει ψυχή μου
Πρόσωπα λιμάνια κράτησε τα φεύγουν
κράτα με αγκαλιά και πάρε με μαζί σου
Βιντεοταινίες η ζωή που είδα
Του άστεγου του νου μου η πατρίδα είσαι εσύ

Αχ, αγάπη μου αγάπη
διαμαντάκι μες στη στάχτη
Και νησάκι που 'χει φάρο
ένα μεθυσμένο γλάρο
Γύρω σου που φτερουγίζει
τ' όνομα σου συλλαβίζει
σημαδεύει τη ματιά σου και αφήνεται… "

Μίλησα τα όνειρα μου. Κατάθεσα το κεφάλαιο «ζωή» . Χάραξα την πορεία μέσα από ένα παραμύθι ... άγγιξα το πρόσωπο σου  ... Καρδιά μου . Μια αμμουδιά ... ένας ανατέλλων ήλιος . Δυο μικρά σπουργίτια παίζανε με τις κόρες της πρωινής αύρας την ώρα που τα χείλη ψιθύρισαν το πρώτο « σ’ αγαπώ » .Έκλεισες  για πάντα την ύπαρξη μου , μέσα σε δύο χρυσούς κύκλους , ολοκληρώνοντας με .

 - Σ΄ΑΓΑΠΩ -